نگاهی به یک مسأله فرهنگی؛
جایگاه موسیقی در دین اسلام چگونه است؟/یکی از پرچالش ترین مسائل فقهی
به دلیل کم رنگ برگزار شدن مراسم اعیاد و شادی اهلبیت(علیهم السلام)، کم و بیش به نظر می رسد در دین ناب اسلام که مدعی است کاملترین دین است، مبحث شادی و خوشحالی مورد توجه نبوده و دین اسلام یک دین خشک و به دور از شادی و شادمانی است.
تاریخ انتشار : جمعه ۳۱ ارديبهشت ۱۳۹۵ ساعت ۱۴:۰۷
به گزارش زاهدانه به نقل از ناصرون، اینگونه برداشت از دین، یک برداشت کاملا اشتباه و 180 درجه مخالف با آن مکتبی است که درکتابهای تاریخی به ما رسیده است. اینکه در سیره نبوی داریم که حضرت خاتم المرسلین(ص) هیچگاه لبخند و گشاده رویی را از دست نداده و مستمراً این رویه زیبا را در زندگانی خویش داشته اند. اما بایستی توجه داشت لبخند با خنده قههقه دو موضوع کاملا جداست. خنده باصدا و همراه با قهقهه آنچنان مورد مذمت قرار گرفته که از امام باقر(ع) روایت شده است: «هرگاه همراه با قهقهه خندیدی، پس از آن بگو پروردگارا بر من قهر و غضب نگیر».(1)
از آنجایی که انسانها از نظر خلقت اولیه دارای ابعاد مختلفی بوده اند که خالق یکتا بدرستی هرکدام را به اندازه در وجود انسانها به امانت قرار داده بی شک ، افراط و تفریط در هر بخشی آثار مخربی بدنبال خواهد داشت. همچنان که درخلقت تنها سر انسانها خداوند حکیم 5 نوع آب قرار داده، درچشم آب شور، در دهان آب بدون مزه متمایل به شیرین، درگوش آب تلخ، درچشمان آب شور، در بینی آب خنک که بی تردید هریک از این اقسام علل و اسبابی داشته که دریان مجال نمی گنجد.
حال انسانها اگر می خواهند در مسیر کمال حرکتی تکاملی داشته باشند به هرکدام از بخش های زندگی بایستی در حد نیاز به تشنگی های روح و جسم خویش پاسخ مثبت دهند. همان قدر که انسانها در مواقعی که دچار غم و اندوه می شوند نیاز دارند خود را از نظرروحی تخلیه کنند، درجای خود نیاز است به اندازه درمسیر شادی و شادمانی هم به نیاز های خدادای پاسخ مطلوب داده شود. جهان چون خط و خال و چشم و ابروست/که هرچه چیزی بجای خویش نیکوست.
بحثی که دراینجا مطرح است موضوع پرسوال و ابهام درباب موسیقی و تامین نیازهای روحی با این ابزار است. و اصالتا آیا دین مبین و اصیل اسلام با اصل موسیقی مخالف است یااینکه آن را در چارچوب و قانونمند قبول دارد؟؟
درپاسخ اجمالی میتوان این مطلب را ادعا نمود که مساله موسیقی یکی از پرچالش ترین مسائل فقهی از گذشته تا بحال بوده و هست. بی تردید تمام موسیقی ها و آهنگ ها از منظر اسلام ناب، مردود نیست لکن اسلام ناب آن ریتم ها و آهنگ هایی که انسان را از حالت عادی خارج سازد و به تعبیری بهتر قوه عاقله انسان ها را مختل کند مخالف است و بشدت با آن مقابله کرده است.
اینکه موضوع برگزاری کنسرت ها درسطح اجتماع مسلمانان کم و بیش با چالش روبرو بوده و هست نشات گرفته از همین چارچوب هایی است که دین اسلام مشخص کرده، اینکه به بهانه رسیدن به شادی های کاذب و زود گذر و به هر طریقی بخواهیم مخاطبین را شاد کنیم موضوعی است که می طلبد دقیق تر بدان توجه شود.
رعایت حد و حدود ها، حریم محرم و نامحرم، دوری از انتخاب و اجرای آهنگ های افراطی، شاخصه هایی هستند که اگر در یک اجرا بدانها توجه شود ،می توان چنین محافلی را حداقل نزدیک به موازین اسلام ناب معرفی کرد.
یادمان نرفته این جمله ، رابرت مورداک یهودی ، که دریک برنامه زنده تلویزیونی اقرار کرد: ما می خواهیم مردم ایران را "قورباغه پز" کنیم. یعنی وقتی قرباغه ای را در یک دیگ آب جوش از همان اول قرار بدهیم سریع واکنش نشان می دهد ولی اگر شعله زیر دیگ را کم کم افزایش دهیم دیگر قورباغه داخل دیگ اگر هم بخواهد بیرون بیاد توان خارج شدن ندارد.
و امروزه می بینیم به بهانه شادی و نشاط، ولی پشت پرده به دنبال افزایش غفلت در میان مردم بالاخص نسل عزیز جوان، دشمنان خارجی و برخی فریب خوردگان داخلی از این مسیر گامهایی را برمی دارند که نتایج آن درجامعه کم و بیش مشهود است.
فراموش نکینم که خداوند حکیم و عالم به تمامی ابعاد بشر می فرماید:"و من الناس من یشتری لهو الحدیث لیضّل عن سبیل الله بغیر علم و یتخذ ها هزوا اولئک لهم عذاب الیم "و برخی از مردم اند که افسانه های بیهوده و سخنان یاوه سرگرم کننده می خرند تا آزروی نادانی و بینشی مردم را ازراه خدا گمراه کنند و آنرا به مسخره بگیرند.اینها هستند که برای آنان عذابی خوار کننده خواهد بود.(2)
1.اصول کافی ج2 ص664 باب الدعابة و الضحک، حدیث13
2.درسوره مبارکه لقمان آیه شریفه 6، صفحه 411
حجت الاسلام سعید غلامی
انتهای پیام/
