به گزارش زاهدانه به نقل از مهر، با وجود استعدادهاي درخشان در رشته ورزشي کريکت در سيستان و بلوچستان و در اختيار داشتن سکوهاي نخست تا سوم قهرماني کشور و همچنين حضور بيش از 17 بازيکن در تيم ملي اما مربي تيم ملي نوجوانان کريکت را بر آن داشته است تا با فروش بطريهاي بنزين در کنار خيابان چرخ زندگياش را بچرخاند.
محمد يوسف رييسي مربي تيم ملي نوجوانان کريکت جمهوري اسلامي ايران و ساکن شهرستان نيکشهر در جنوب سيستان و بلوچستان که تا ديروز با پيراهن تيم ملي بر روي صندليهاي کنفدراسيون کريکت تکيه ميزد اکنون نشسته بر صندلياي مندرس در گوشهاي از خيابان اصلي نيکشهر با بطريهاي پر شده از بنزين در گفتوگو با مهر اظهار ميکند: اين جايگاه يک مربي تيم ملي است.
محمد يوسف رييسي عضو کميته فني کريکت جمهوري اسلامي ايران که کاپيتاني تيم ملي کريکت بزرگسالان کشور را نيز در کارنامه افتخارات خود دارد در گفتوگو با مهر ابراز داشت: سرمربي تيمهاي منتخب جوانان و نوجوانان در سال 86، سرمربي تيم ملي کريکت زير 17 سال و همچنين تيم ملي جوانان در سالهاي 2008 و 2009، اخذ مدرک داوري کريکت درجه يک در سال 2011 از کشور سريلانکا و کاپيتاني تيم ملي بزرگسالان کشور از جمله افتخاراتي است که براي من باعث عزت شد اما آب و نان نشد.
وي افزود: انتخاب به عنوان کمکمربي اردوهاي تيم ملي کريکت جمهوري اسلامي ايران در سال 91، انتخاب به عنوان سرداور مسابقات قهرماني بانوان کشور در سال 87، کمکمدرس دورههاي مربيگري آسيا با حضور مدرس بينالمللي اقبال سکندر در سه دوره متوالي، مسووليت کميته کريکت و عضويت در کميته فني بازيکنان زير 19 سال از جمله دستاوردهايي است که تاکنون کسب کردهام اما با وجود اين همه موفقيت در اين رشته براي تامين مخارج خانواده 8 نفره خود ناموفق بودم.
محمد يوسف که داراي يک برادر و سه خواهر است از زماني که پدرش دارفاني را بدرود گفت به عنوان نانآور خانواده آستينهايش را بالا زده است.
وي در اين رابطه به مهر گفت: خواهرم نيز به دليل فوت همسرش در حال حاضر با سه بچه به دليل نداشتن سرپناه با ما زندگي ميکند و لذا اين خانواده براي ادامه حيات نان ميخواهد.
وي در پاسخ به اين سوال که چرا شغل بنزينفروشي را انتخاب کردهاي نيز بيان داشت: پيش از اين يک وانت تويوتوتا مدل 84 داشتم که با حمل بار از آن نان در ميآوردم پس از آن با زحمات بسيار يک مغازه مصالحفروشي باز کردم که چرخش به درستي نچرخيد و اداره ماليات هم با طلب 11 ميليون تومان ماليات بر درآمد موجب شد تا در آن براي هميشه بسته شود.
وي ادامه داد: مغازه که بسته شد ديگر راهي با دست خالي براي تامين نان خانواده نداشتم لذا تصميم گرفتم در مقابل همين مغازه چند گالن بنزين تهيه کنم و به اين شغل روي بياورم.
رييسي متولد 1354 و دانشآموخته زبان انگليسي از دانشگاه آزاد اسلامي واحد نيکشهر است و ورزش کريکت را از سن 12 سالگي آغاز کرده است وي در خصوص علت روي آوردن به اين رشته به مهر گفت: در سالهاي گذشته به دليل اينکه بيشتر تعميرکاران و افراد ساکن در منطقه نيکشهر را افراد تبعه پاکستان تشکيل ميدادند لذا اين افراد عصرها در زمينهاي حاشيه شهر مبادرت به بازي کريکت ميکردند.
وي ابراز داشت: کريکت را از همين زمينهاي خاکي و از پاکستانيها ياد گرفتم تا سال 2006 که مسابقات انتخابي در چابهار برگزار شد و من موفق شدم از اين رقابتها به اردوي تيم ملي و بازيهاي آسيايي در مالزي راه پيدا کنم.
يوسف ادامه داد: در 1391 به عنوان کمک مربي تيم ملي جناب آقاي محمود رشيد درآمدم و در سال 2009 به کاپيتاني تيم ملي مفتخر شدم و 3 دوره هم به عنوان کمک مدرس با اقبال سکندر مدير توسعه کريکت در آسيا همکاري داشتم اما تمام اين دوندگيها به جز يک ابلاغ ساده درآمد و يا سودي برايم به همراه نداشت و تنها عشق به بچهها من را به ادامه کار اميدوار نگاه ميداشت.
محمد يوسف در پاسخ به سوال ما مبني بر اينکه چرا در کسوت مربيگري کاري براي خود دست و پا نکرده است ادامه داد: بارها از مسوولان فدراسيون خواستم تا کلاس آموزشي در شهرستانها براي من بگذارند تا بتوانم بازيکن تربيت کنم اما از سال 2004 تا کنون اين درخواستها و قولهاي مسوولان بيجواب مانده است. وي از فرمانداران و مسوولان استاني هم دلخوشي ندارد و به همين منظور گفت: با وجود اينکه سه فرماندار در شهرستان نيکشهر منصوب شده و جاي خود را به ديگري داده است اما هيچ يک از نامههاي من براي دعوت به کار و يا تلاش براي وضعيت بهبود اين رشته در جنوب شرقيترين نقطه کشور داده نشده است.
وي اذعان داشت: حتي در سفرهاي خارجي که با مديرکل ورزش و جوانان سيستان و بلوچستان داشتم بارها از ايشان درخواست کردم تا بنده را براي تربيت جوانان و علاقمندان مستعد اين مرز و بوم به کار بگيرند اما به اين خواسته نيز جامه عمل پوشانده نشد.
يوسف گفت: من مربيام و عاشق بازي کريکت و همه ميدانند که در اين استان استعدادهاي درخشاني وجود دارد اما متاسفانه کمترين توجهي به اين پتانسيلها نميشود و وضعيت کار من خود گواه وضعيت بازيکنان و آينده آنها در اين رشته ورزشي است. وي با بيان اينکه جمهوري اسلامي ايران و کشور افغانستان هر دو با هم و در سال 2003 به عضويت کنفدراسيون کريکت آسيا در آمدهاند افزود: متاسفانه بيتوجهي و عدم سرمايهگذاري در اين رشته موجب شده است تا جمهوري اسلامي ايران بر خلاف کشور افغانستان به جاي پيشرفت هر روز از توفيقاتش کاسته شود.
وي گفت: متاسفانه ما در زمينهاي خاکي و سيماني کريکت بازي ميکنيم و لذا سرعت توپ و چرخش آن در زمين استاندارد به هيچ وجه قابل قياس با نحوه بازي ما نيست و نداشتن زمين استاندارد در استان و کشور به اين ورزش لطمه زيادي وارد کرده است.
وي گفت: با وجود محروميتهاي اين چنيني اما در رده سني زير 16 سال ما توانستيم نائب قهرمان آسيا شويم و اين نشان از وجود پتانسيل بالا در اين رشته و در کشور دارد.
رييسي افزود: در حال حاضر سه تيم کريکت و 100 ورزشکار در شهرستان نيکشهر فعاليت دارند که پس از 12 سال خون دل خوردن توانستيم زميني را براي جمع کردن اين بچهها آماده سازي کنيم.
وي ابراز داشت: براي خودم هيچ درخواستي از مسوولان ندارم و حتي انتظار يک ريال کمک هم ندارم همانطور که تاکنون براي تيم ملي خدمت کردم و يک ريال دريافت نکردم اما بيتوجهي به نسل جوان و استعدادهايي که به دليل نبود امکانات هدر ميرود گناهي است که بر گردن مسوولان و متوليان است.
وي گفت: عشق من معلمي است و حالا که امکانات و توان کشور اجازه نميدهد و لازم نميداند بازيکن تربيت کنم در همين گوشه خيابان بنزين در باک خودروهاي هموطنانم ميريزم تا آنها از رسيدن به مقصد باز نمانند.
