به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «
زاهدنیوز» گوهرکوه، نامی گرهخورده با ریشههای تاریخی، مردمانی نجیب و خاکی زرخیز در جنوب شرق ایران است. منطقهای که سالهاست در سکوت رسانهها و کمتوجهی نهادهای مرکزی، با وجود ظرفیتهای چشمگیر کشاورزی و دامپروری، از کاروان توسعه و پیشرفت عقبمانده، اما هنوز زنده، پویا و امیدوار باقیمانده است. آنچه گوهرکوه را از بسیاری مناطق مشابه متمایز میسازد، نه صرفاً گستردگی اراضی و تنوع اقلیمی، بلکه روحیه تلاشگرانه مردمی است که در سختترین شرایط، همچنان دل در گرو تولید و آبادانی دارند.
در روزگاری که بحران کمآبی، بیکاری گسترده، مهاجرت بیرویه و فرسایش منابع تولید، بسیاری از مناطق کشور را درگیر خودکرده است، گوهرکوه با وجود همه دشواریها، میتواند به الگویی برای توسعه روستا محور و جهش تولید در بستر بومی تبدیل شود. این منطقه از استعدادهای طبیعی و انسانی بالایی برخوردار است؛ از دشتهای آماده کشت و مراتع گسترده گرفته تا نسل جوانی تحصیلکرده و بانوانی توانمند که در پی فرصتی برای شکوفایی هستند. اما سالهاست زیرساختهای توسعه، نظیر آبیاری مدرن، صنایع تبدیلی، بازار فروش، بیمه کشاورزی، و تسهیلات کارآمد، یا به گوهرکوه نرسیدهاند، یا تنها در حد وعده باقی ماندهاند.
در چنین شرایطی، صحبت از توسعه پایدار، بدون حضور واقعی سرمایهگذاری، برنامهریزی علمی و اراده اجرایی، نهتنها نتیجهای ندارد، بلکه نوعی بیعدالتی مضاعف است. مردمان گوهرکوه از مسئولان مطالبه شعارهای تکراری ندارند، بلکه خواستار یک نگاه واقعبینانه، عادلانه و متوازناند؛ نگاهی که گوهرکوه را نه صرفاً بهعنوان منطقهای محروم، بلکه بهمثابه یک «فرصت بزرگ ملی» در مسیر خودکفایی غذایی، اشتغالزایی و تحقق عدالت سرزمینی ببیند.
در این گزارش، به میان مردم رفتهایم؛ به مزارع تشنه، دامداریهای سنتی و نگاههای پرامید جوانانی که هنوز دل به خاک بستهاند. روایتهایی از کشاورزان که از آبیاری سنتی و نبود بازار گله دارند، از زنان دامداری که منتظر حمایتاند، و از جوانانی که تخصص دارند؛ اما شغلی ندارند.
ایجاد زیرساختهای کشاورزی، زمینهساز شکوفایی اقتصادی گوهرکوه
عبدالستار بلوچزایی، کشاورز باسابقه اهل گوهرکوه، در گفتوگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «عصرهامون» با اشاره به ظرفیتهای بالقوه این منطقه در حوزه کشاورزی، اظهار کرد: بیش از ۳۰ سال است که در گوهرکوه به کشاورزی اشتغال دارم. این منطقه از خاک حاصلخیز و آبوهوای مناسبی برخوردار است و قابلیت پرورش محصولات متنوعی از جمله گندم، یونجه، صیفیجات و حتی زعفران را دارد. با این حال، متأسفانه زیرساختهای لازم برای بهرهبرداری بهینه از این ظرفیتها فراهم نشده است.
وی ادامه داد: روشهای آبیاری در منطقه همچنان سنتی هستند و بخش قابل توجهی از منابع آبی به هدر میرود. اگر دولت در جهت استقرار سامانههای نوین آبیاری، مانند آبیاری قطرهای و تحتفشار اقدام کند، میتوان مصرف آب را به طور قابل توجهی کاهش داد و همزمان بهرهوری را افزایش داد. کشاورزان منطقه انگیزه و آمادگی لازم برای توسعه تولید دارند، اما نیازمند حمایتهای جدی هستند. در حال حاضر، بازار فروش مناسبی برای محصولات وجود ندارد و بیمه کشاورزی نیز کارآمد نیست. در صورت تأمین امکانات مورد نیاز، گوهرکوه میتواند به یکی از قطبهای مهم کشاورزی استان تبدیل شود.
در ادامه، سمیه رئیسی، بانوی دامدار و کارآفرین محلی، در گفتوگو با خبرنگار ما به بیان مشکلات حوزه دامپروری پرداخت و گفت: چند سالی است که بهصورت خانوادگی در زمینه پرورش دام فعالیت دارم. با این حال، هزینههای سنگین، شیوع بیماریهای دامی، نبود دامپزشک مقیم و گرانی علوفه، فعالیت در این حوزه را دشوار کرده است.
وی افزود: زنان گوهرکوه تجربه و انگیزه کافی برای فعالیتهای تولیدی دارند. تنها نیازمند حمایتهایی از جمله مکانیزهسازی دامداری، ارائه تسهیلات بانکی با بهره پایین، و برگزاری دورههای آموزشی فنی هستند. در صورت تحقق این موارد، بسیاری از دختران جوان منطقه نیز میتوانند وارد عرصه تولید شوند و از مهاجرت یا بیکاری نجات یابند. ما بارها به بنیادهای حمایتی مانند برکت و علوی درخواست ارائه کردهایم، اما فرآیندهای اداری بسیار زمانبر و پیچیده است. انتظار داریم مسئولان حمایت از دامداری را بهعنوان یکی از ظرفیتهای مهم اشتغالزایی در منطقه، جدیتر دنبال کنند.
همچنین، محمدامین شهبخش، جوان تحصیلکرده و جویای کار، با اشاره به چالشهای پیشروی فارغالتحصیلان منطقه، بیان کرد: با وجود تحصیل در رشته مهندسی کشاورزی، تاکنون موفق به یافتن شغلی مرتبط با تخصص خود در منطقه نشدهام. متأسفانه بسیاری از جوانان گوهرکوه یا بیکار هستند یا ناگزیر به مهاجرت به شهرهایی مانند زاهدان یا کرمان شدهاند.
وی افزود: درحالیکه گوهرکوه از زمینهای حاصلخیز، موقعیت جغرافیایی مناسب و ظرفیت بالای تولید برخوردار است، نبود صنایع تبدیلی نظیر کارگاههای بستهبندی، لبنیات یا گلخانههای صنعتی مانع از شکوفایی اقتصادی منطقه شده است. راهاندازی این صنایع میتواند علاوه بر افزایش تولید، به اشتغال پایدار نیز کمک کند. به نظر میرسد اکنون زمان آن رسیده است که دولت و بخش خصوصی نگاه دقیقتر و مسئولانهتری به ظرفیتهای بالقوه این منطقه داشته باشند. خواسته ما جوانان، تنها یک فرصت برای فعالیت مولد است؛ نه کمکهای موقتی یا حمایتی بدون افق بلندمدت.
گوهرکوه مستعد تبدیلشدن به قطب تولید
علی کرد نماینده مردم خاش در مجلس شورای اسلامی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «عصرهامون» با تأکید بر ضرورت نگاه ویژه به توانمندیهای کشاورزی و دامی این منطقه بیان کرد: گوهرکوه با وجود امکانات اندک، قابلیت آن را دارد که به یکی از مراکز مهم تولید محصولات کشاورزی و دامی استان تبدیل شود و این موضوع با برنامهریزی علمی و استفاده بهینه از منابع میسر خواهد شد.
وی افزود: صنایع بزرگ منطقه باید با هدف رونق تولید، ایجاد اشتغال و خدمترسانی به مردم، پای کار بیایند و سرمایهگذاری در این منطقه را جدی بگیرند.
نماینده مردم خاش در مجلس شورای اسلامی، تأکید کرد: دولت چهاردهم باید بهصورت جدی ورود پیدا کند و زمینه را برای فعالشدن این حوزه فراهم کند؛ زیرا توسعه کشاورزی و دامپروری در گوهرکوه میتواند علاوه بر افزایش تولید به کاهش نرخ بیکاری و بهبود معیشت مردم کمک کند.
کرد بهضرورت استفاده از کشتهای کمآب و پربازده، توسعه کشت گلخانهای، بهبود روشهای آبیاری، یکپارچهسازی اراضی، تجهیز دامداریها و بهرهگیری از تسهیلات حمایتی بنیادهای توسعهای از جمله برکت و علوی در راستای توسعه اشتغال تأکید کرد و گفت: بخش گوهرکوه میتواند به الگویی از پیشرفت متوازن در مناطق روستایی استان سیستان و بلوچستان تبدیل شود.
علیرضا شهنوازان، فرماندار تفتان نیز در گفتگو با ما افزود: بخش گوهرکوه با پیشینهای دیرینه در تاریخ بلوچستان و مردمانی سختکوش، امروز بهعنوان یکی از مهمترین قطبهای کشاورزی و دامپروری در جنوب شرق کشور شناخته میشود.
وی عنوان کرد: اگر این ظرفیت بهدرستی مدیریت و حمایت شود، میتواند سهمی شایستهای در تأمین امنیت غذایی، ایجاد اشتغال پایدار و توسعه اقتصادی منطقه ایفا کند.
شنوازان ادامه داد: این بخش بهواسطه اراضی گسترده و مستعد، مراتع طبیعی و موقعیت جغرافیایی ویژه، همواره محل فعالیتهای کشاورزی و پرورش دام بوده؛ اما کمبود زیرساختها، ضعف در بهرهوری منابع آب و خاک و نبود سرمایهگذاری هدفمند موجب شده است این ظرفیتها آنچنان که باید، شکوفا نشوند.
انتهای خبر /
