زاهدانه:مدیر وبلاگ "
هوای وصل "نوشت:
این که مدام به سینه ات می کوبد، قلب نیست.
ماهی کوچکی است کهدارد نهنگ می شود .
ماهی کوچکی که طعم تُنگ آزارش می دهد و بویدریا هوایی اش کرده است!
قلب ها همه نهنگانند در اشتیاق اقیانوس.
اما کیست که باور کند که در سینه اش نهنگی می تپد؟!
آدم ها ماهی ها را در تُنگ دوست دارند و قلب ها را در سینه.
اما ماهی وقتی در دریا شناور شد، ماهی است و
قلب وقتی در خداغوطه خورد، قلب است ...
هیچ کس نمی تواند نهنگی را در تُنگی نگه دارد.
تو چطور می خواهیقلبت را در سینه نگه داری؟
و چه دردناک است وقتی نهنگی مچاله شود و وقتی دریا مختصر شود
و وقتی قلب خلاصه می شود و آدم قانع !
این ماهی کوچک اما بزرگ خواهد شد و این تُنگ، تنگ خواهد شد و
این آب ته خواهد کشید.
تو اما کاش قدری دریا می نوشیدی و کاش نقبی می زدی از تُنگسینه به اقیانوس !
کاش راه آبی به نا منتها می کشیدی و
کاش اینقطره را به بی نهایت گره می زدی
کاش...
بگذریم...
دریا و اقیانوس به کنار نا منتها و ماهیپیشکش.
کاش لااقل آب این تُنگ را گاهی عوض می کردی
این آب مانده و بو گرفته است...
و تو می دانی آب هم که بماند می گندد!
آب هم کهبماند لجن می بندد!
و حیف از این ماهی که در گل و لای بلولد و
حیف از این قلب که در غلط بغلتد!
انتهای پیام/
