زاهدانه:سفال تولیدی در منطقه کلپورگان نشان دهنده تداوم حیات هفت هزار ساله نوعی سفال پیش از تاریخ در ایران است که روش ساخت، تزیین و روش تامین مصالح این نوع سفال طی هزاران سال تغییر نکرده است.
به گزارش
زاهدانه :رییس اداره میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری سراوان در گفتگو با خبرنگار ما گفت:روستای کلپورگان در ۲۵کیلومتری شهرستان سراوان واقع شده است که ساخت سفال در آن به صورت ابتدایی و به روش لوله ای بدون لعاب و با نقوش سیاه رنگ توسط زنان بلوچ انجام می پذیرد.
محمد صدیق دهواری در ادامه افزود:يك سنگ بزرگ قرمز، سه سنگ كوچك، يك كاسه آب و يك تخته چوب كوچك، ابزار كار زنان هنرمند بلوچ در این موزه است كه ده ها سال است سعي در حفظ سنت پيشينيان خود دارند تا خاك را به كيمياي تاريخ مبدل كند.
وی با بیان اینکه سفالینه های روستاي كلپورگان شهرت جهاني دارد گفت: این سفالینه ها شاهكار انديشه و هنر زنان سيستان و بلوچستان در سرزمين ايران است كه نسل به نسل و سينه به سينه از مادران به دختران بلوچ منتقل شده و گذشت زمان و حوادث تاريخ نه تنها از اصالت آن كم نكرده بلكه بيش از پيش بر ارزشهاي هنري آن افزوده است.
وی افزود: خالقان سفال كلپورگان در طول تاريخ هميشه زنان بودهاند. آنها از چرخ براي سفالگري، استفاده نميكنند بلكه سفال را با دست ميسازند و براي تزيين سطح آن از اشكال خاص هندسي استفاده ميكنند كه قدمتي طولاني دارد.
وی با بیان اینکه تمام تزيينات سفالينهها نمادهاي تجديدي و ذهني هستند ادامه داد: این نقوش نسل به نسل به يادگار مانده و حكايت از خواستهاي روحي هنرمند ميكند و گاهي نشانگر اعتقادات و باورهاي نشأت گرفته از محيط است.
وی خاطرنشان کرد: هنرمندان كلپورگاني "گل هاجك" را از كوهي به نام "شكوتك" تهيه ميكنند و با سنگ مخصوص مدوري ميكوبند تا خرد و نرم شود و پس از الك كردن خاك را همراه با آب در حوضچهاي ميريزد و به شيوههاي كاملاً سنتي آن را تصفيه ميكنند، آب گل آلود يك تا دو روز در حوضچه ميماند و پس از آن آب را تخليه ميكنند و گل تهنشين شده را بر ميدارند و پس از ورز دادن براي ساخت سفال آماده ميكنند.
دهواری اذعان داشت: زنان گل ورز داده شده را درون بشقاب مانندي از جنس سفال كه كف آن تكه پارچه كتاني قرار دادهاند ميگذارند و با دست، ظرف مورد نظر را ميسازند.
وی افزود: انگشت شصت پا نقش همان موتور چرخ سفال را برای هنرمندان بازي ميكند و با چرخاندن ظرف زيرين و كشيدن ديواره ظرف سفالينهاي تازه دیگری در این موزه شكل ميگيرد.
وی ساخت بعضي ظروف در كلپورگان را مؤيد قدمت 7 هزار ساله آن ميداند و ميگويد: ظرفي در اين روستا ساخته ميشود كه به "عود دودكن" مشهور است، در قديم نگهدارنده خاكستر مرده بوده و شبيه به آرامگاه حافظ است.
وي ميافزايد: ايرانيان قديم قبل از ورود اسلام زرتشتي بودند كه در اين آيين مرده سوزي وجود نداشت و اين رسم به دوره ما قبل آن يعني آيين مهر پرستي ميرسد.
وی با اشاره به طاق های گنبدی می گوید :در برخی از اتاق ها و آجر کاری در نمای ساختمان قوس های خاصی را ایجاد کرده است که نمونه این قوس ها را می توان در مقابر جالق سراوان نیز مشاهده کرد.
وی گفت: این موزه از سال ۱۳۸۸ به عنوان کارگاه زنده تولید سفال هم به جنبه تولید و هم نمایش و عرضه آثار هنرمندان بلوچ می پردازد.
انتهای پیام/
